این روزها در پی نگارش مطلبی از توکانیستانی درباره کاریکاتور امروز ایران و علاقه مندی کاریکاتوریستهای ایران به شرکت در جشنواره ها و ربودن جایزه های جشنواره ای ، گفتگوی جالبی میان طرفداران و مخالفان نظریه مطرح شده پدید آمده که حتی پایش به تلویزیون و برنامه زنده دوقدم مانده به صبح هم باز شده است. به یاد دارم که که سه سال پیش در اولین نشست اعضای کاریکاتور فکو در تبریز در سخنرانی کوتاهی از تمایل نگران کننده کاریکاتوریستهای کشور به شرکت در مسابقات کاریکاتور و انفعال تدریجی ایشان از محیطی که در آن زندگی می کنند سخن گفتم ، در حالیکه گزیده ای از آن گفتار در شماره همان روزهای نشریه کاریکاره هم به چاپ رسید. حدود دو ماه پیش هم در مطلبی با "عنوان اتفاقی در ذهن" در وبلاگ دهدشت کارتون ، با اشاره به اینکه هنر در حقیقت باید برآیندی از محیط باشد ، تلویحاً سوءظن خود را نسبت به هنرهای منفعل از محیط ابراز کردم ، اما با اتفاقات پیش آمده تصمیم گرفتم یک بار دیگر نسبت به این موضوع که از دغدغه های اصلی من است اظهار نظر کنم که حاصل آن اینک از نظر شما می گذرد.
ادامه مطلب
ادامه مطلب
